Ossenstaart en tonijnen

DE ZWIERIGE STAARTEN ZWAAIEN ER ZWEPERIG OP LOS
“Wat kosten ze per kilo?”
“€ 15,50!”
“Oké, doet u er maar twee!”
Dat wordt een prijzig soepje, denk ik bij mezelf. Maar tegelijkertijd verheug ik me op de soep! Het is dan ook meer dan zomaar een soep.

De ossenstaart kent immers misterieuze krachten, zegt de Chinese grootmeester Fei Yuliang. Hij schrijft dit regelmatig voor aan zijn patienten die weer op kracht moeten komen. En zelf eet de familie ook regelmatig een grote kom (of zeg maar gerust een afwasteiltje).
Er zit aardig wat kracht in zo’n staart. Het is eigenlijk een verlengstuk van de ruggengraat. Daar waar ze tegenwoordig bij de mens dat ruggenmerg uithalen om vervolgens te bewaren en je te genezen mocht je in de toekomsternstig ziek worden.Die levenskracht uitzo’n staart slurpen wij dus zomaar naar binnen. Niet als je een pakje openscheurt hè mensen, maar de soep waar aandacht en liefde in zit. Waar de staarten minstens 6 uur heel zachtjes gekookt zijn.
Eenmaal terug van de bioslager zet ik de staarten in 4 liter water op een laag vuurtje. Na een uurtje of 6 is de bouillon voldoende getrokken en laat ik de soep ‘een nachtje’ afkoelen. Het water is getransformeerd naar een geleiachtige massa. Ik kijk er vol bewondering naar. Aan de slag: Vlees van de botten pluizen en de bouillon terug op het vuur. En terwijl ik de wereld even vergeet en totaal in mijn soep verdwijn, mijmer ik weg naar mijn tijd op zee. Tja daar waren twee dingen het allerbelangrijkst en dat was de juiste koers en goed eten! Niks anders dan dat! 24 uur per dag met de grootste zorg bezig zijn met over-leven. Kun je je voorstellen? Dus deels alleen maar ‘zorgen’ en de rest van de tijd alleen maar ‘zijn’.
Tijdens die lange zeilreis in één van die ‘zijn-momenten’ zit ik mijmerend in de kuip op wacht met een warme kop thee in de hand. 360 º rondom niets dan water. Ik zie het toneel veranderen van een donker stille nacht naar het mooiste parelmoer licht wat er bestaat. Ik weet het nog precies. Het was toen windstil, daar dobberend in de doldrums* waar ik plotseling vanuit het niets een aanzwellend geluid hoorde, wat is dit???  Ik kijk om mij heen en zie daar in de verte een grote school tonijnen op en neer duiken. Plotseling weer stil en vervolgens vanuit een andere hoek hetzelfde tafereel. Magisch mooi! Ik tintel van top tot teen. En al roerend in mijn soep kom ik langzaam weer terug bij de ossenstaarten…
Met een glimlach maak ik mijn soepje af. Lo wacht, honger!
Mijn volgende blog gaat over tonijnen beslis ik nu! Ja! Want ik had er zelf een gevangen!
Het recept voor deze magische soep vind je verderop in mijn blog
* Doldrums:
Inter Tropische Convergentiezone of ITC. Lage drukgebied in de buurt van de evenaar. In de ITC kan het soms erg rustig zijn, maar op andere momenten is dit gebied juist het toneel van hevige onweersbuien. Soms kunnen die boven oceanen uitgroeien tot tropische stormen of soms zelfs orkanen.

Comments are closed.