‘Op de bonnefooi’

Slenterend met doggie-Samyè langs de Veerhaven in Rotterdam zie ik een schip liggen: de Bonnefooi. Oude verhalen komen boven…….. op de bonnefooi”. Dat hoor je toch tegenwoordig niet vaak meer. Terwijl ik hier juist mee opgegeroeid ben. Ik hoor het mijn vader nog zeggen, met een facinatie in zijn stem die je ogenblikkelijk meevoert naar het onmogelijke mogelijk maken.
Zijn de tijden verandert of was hij nu eenmaal een geboren avonturier? Avonturier was hij zeker! Ik was nog geen 6 maanden oud toen mijn ouders in de Scheveningse haven het zeil heesen en zo recht de zee op koerstten met een slordige windkracht 6, en wel in de herfstige november-kou. Geen ideale omstandigheden om moeder de vrouw te laten wennen aan het idee de wereld rond te zeilen.
Mijn vader had het schip met hulp van mijn moeder in 7 jaar tijd zelf gebouwd, tot het buigen van de stalen spanten aan toe. Alles klopte, tot in de puntjes! Maar slechts één puntje vergat hij. Het vastzetten van de lades. Dus tijdens die stormachtige eerste zeereis, terwijl mijn moeder binnen in spanning om zich heen keek, vloog de bestekla in haar nek en was haar doodsangst geboren. Wat een pech!
Op de bonnefooi, dat gingen ze.  Met één briefje van 100 gulden zorgvuldig verstopt voor als ik ziek zou worden, dat ze de dokter konden betalen. Volgestouwd met eten voor wel een half jaar maar het geld was op. Geen pasjes, geen telefoon, slechts een marifoon met bereik van een paar mijl. Dat greep mijn moeder toch om de keel. De zee was toch te groot voor deze ‘bonnefooi-reis’. Om zo maar overgeleverd te zijn aan de no-mercy van moeder natuur! Voor sommigen de ultieme droom voor anderen een hel. Compromissen sluiten dan maar. Mijn moeder stapte in Spanje op de trein terwijl mijn vader met een ‘opstapper’ verder voer naar Zuid-Frankrijk waar zij op de kade verwachtingsvol haar avontuurlijke zeeman als een stipje aan de horizon zag aankomen. Even geen bonnfooi meer voor mijn moeder. Paps vindt werk als kaptein op één van de dure schepen die de Côte d’azur rijk is, en 5 gelukkige jaren is Golfe Juan ons thuis tot het nieuwe ‘bonnefooi-avontuur’ zich aandiendde. Maar dat is misschien iets voor een andere keer.
Of ik mij ook ontwikkeld heb in de ‘bonnefooi-materie’? hmmm, mijn motto is zeker: ‘gewoon ogen dicht en springen’. Gaan! En als je van te voren weet wat er bij een avontuur komt kijken, zakt de moed je misschien in de schoenen. Dus er teveel over nadenken, tot tobben aan toe, brengt je geen afwisselend leven. Ja ik krijg weer zin in meer ‘op de bonnefooi’!
Google geeft:
Op de bonnefooi betekent ‘op goed geluk, zonder van tevoren iets te regelen of af te spreken’. Volgens Van Dale (2006) wordt deze uitdrukking vaak gebruikt met betrekking tot een reis die wordt ondernomen.
Volgens het Etymologisch Woordenboek van het Nederlands (EWN) is op de bonnefooi mogelijk een vernederlandsing van de Franse uitdrukkingde bonnefoi (‘te goeder trouw’), waarin foi ’geloof, vertrouwen’ betekent. Het is ook mogelijk dat de uitdrukking teruggaat op het Franse (la) bonne voie (‘(de) goede weg’), en iets als ‘(de) goede manier om iets te bereiken’ betekende.

Comments are closed.